~mehmet diye biri

14 Şubat’a ithafen

|abdullah özdoğan  – bu şehir |

Islak sokaklar mevsimindeyiz artık..
Bu kalabalik şehire hüzün yağar bu zamanlar..
Yalnızlık yağar caddelerine..
Darma dağın saçlar ıslanmış yüzler hep yere bakar..
Kahveleri bile dert yüklenir.. Çaylari daha bir demli..
Unutulan sevgililer hatırlanir veya sevgililer unutulmaya çalışır…

Bu mevsimde vitirinleri az sulu rakı gibidir bu şehrin..
Her adımın yalnızlığa uzanır..
Yine de hızlı atılır adımlar,
Koşulur bu sokaklarda..
Herkes kendi türküsünü söyler yüzünü buruşturarak..
Herkes kendi hikayesini en acıklı sanir..

Dün gece bir aşkı gömdüm derine..
Dün gece sensiz öldüm..
Gözlerimi kapattım uyumadan..
Düşümde seni gördüm..

Sensiz olan bu şehir istemem aşksiz olsun..
Sensiz olan bu aşk istemem bensiz olsun!!

Kendisi koca bir yalanken gerçeği arar bu şehir..
Sokakları gibi evleri de acı doludur..
Gözyaşları taşar pencerelerinden..
Geceleri gerçeklerini saklarda hergün başka bir maske takar insanları..
Hayatları vardir anlattıklari bir de tek başına kalınca yaşadıkları…

Aşkları bir damla gözyaşında boğulur bu şehirin.
Onun için geceleri yeni hayatlar yazılır kimsenin bilmediği zamanlara..
Onun için kimse üzülmez gidenlere ve acır geride kalanlara..
Herkes kendi türküsünü söyler bu şehirde sadece kendi acısına ağlar..
Herkesin tiyatrosudur bu şehir herkesin en yalandan sahnesi..
Ve onun için bulunmayı bekler bu şehirin denizlerinde incilerin en sahtesi..

Yinede yalan olduğunu bile bile hergün aynı oyunu oynar bu şehrin insanları..
Herkes kendi hikayesini en acıklı sansa da her geceyi pembeye boyar gündüzün yalanları..
Bu mevsimde vitirinleri az sulu rakı gibidir bu şehrin.
Her yudumun yalnızlığa uzanır..
Yinede hizli adımlar atılır, koşulur yalnızlığa..
Herkes kendi türküsünü söyler yüzünde bir maskeyle..
Hergün insanlığından bin defa utanır!!

Dün gece bir aşkı gömdüm derine..
Dün gece sensiz öldüm..
Gözlerimi kapattım uyumadan..
Düşümde seni gördüm..

Sensiz olan bu şehir istemem aşksiz olsun..
Sensiz olan bu aşk istemem bensiz olsun!!