~mehmet diye biri

Ellerim cebimde adım adım adımladığım sokaklar üzerime geliyor. Sanki ben yürümüyorum da onlar ayağımın altından kayıyor. İçinde adının olduğu hiçbir cümleye nokta koymadım. Koyamadım. Belki dersimi yeterince çalışmamıştım, ama tembel de değildim, gayretliydim, azimliydim.

Tuvalimdeki her karede hala sen varsın ve tuvalimdeki her renkte 3 harf.

Sokaklar daha bi sessiz sen yokken, daha bi durgun, denizler bile kendilerini kayalara çarpıyor sensizlikte. Köşedeki çiçekçi de papatyalara küskün. Bense hani böyle ne diyeceğini nerden başlayacağını bilemez bir halde olursun ya işte öyleyim. Hayat sahnesinde segilenen “yalandan mutluluk” oyununun ” gülümseme “ sahnesinde rol yapıyorum. Yalan oyun, yalan sahne, yalan rol.

velhasıl Alışamadım…

|~» kesin paylaşmalıyım bunu

Hide Sites